مقاله : اثرسمیت سلولی نانو ذرات هدفمند کیتوزان/رتینوئیک اسید/آلبومین حاوی دوکسوروبیسین بر روی رده سلولی HepG2

فایل زیر شامل

۱- عدد فایل ورد(قابل ویرایش) مقاله به همراه فایل پی دی اف به تعداد ۱۸صفحه است

عنوان مقاله: اثرسمیت سلولی نانو ذرات هدفمند کیتوزان/رتینوئیک اسید/آلبومین حاوی دوکسوروبیسین بر روی رده سلولی HepG2

عنوان مكرري: سمیت سلولی نانو ذرات هدفمند حاوی دوکسوروبیسین 

دکتر ژاله ورشوساز۱، دکتر فرشید حسن زاده ۲، دکتر حجت صادقی علی آبادی۳، زهرا علی محمد قلیچ خان ۱

۱٫       گروه فارماسیوتکس- مرکز تحقیقات سیستم های نوین دارورسانی- دانشکده داروسازی – دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

۲٫       گروه شیمی دارویی- دانشکده داروسازی – دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

۳٫       گروه بیوتکنولوژی- دانشکده داروسازی – دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

 

*نویسنده مسئول: دکتر ژاله ورشوساز . تلفن:۷۹۲۲۵۷۹ – فاکس: ۶۶۸۰۰۱۱ email:      varshosaz@pharm.mui.ac.ir

 

منابع مالی:دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

عنوان مكرري: سمیت سلولی نانو ذرات هدفمند حاوی دوکسوروبیسین 

  

چکیده

مقدمه:آنتراسیکلینها در درمان سرطانهای مختلف از جمله هپاتوسلولارکارسینوما کاربرد دارند اما استفاده از آنها با عوارض متعددی مانند سمیت قلبی همراه است. بکارگیری یک سیستم دارورسانی در سایز نانو که دوکسوروبیسین را توسط گیرنده های رتینوئیک اسید برای هپاتوسلولارکارسینوما هدفمند نماید می تواند این عوارض را کاهش دهد.

روش‌ها:کونژوگه کیتوزان/رتینوئیک اسید به روش آمیداسیون تهیه شد.نانوذرات کیتوزان/رتینوئیک اسید/آلبومین به روش کواسرویشن تهیه گردید. نانوذرات بهینه سازی شده بر اساس اندازه ذره ای، پتانسیل زتا، اندکس پلی دیسپرسیتی وکارایی بارگیری و رهش دوکسوروبیسین از نانوذرات جهت مطالعه سمیت بر روی سلولی رده HepG2 با روش MTT و میزان برداشت در این سلولها با کمک میکروسکوپ فلورسانس انتخاب شد.

یافته‌ها:نانوذرات بهینه با اندازه ذره ایnm۵۰±۲۸۶،پتانسیل زتایmv6/3±۵/۳۰،اندکس پلی دیسپرسیتی ۰۶/۰±۵/۰،کارایی بارگیری۵/۱۳±۶/۴۳% و رهش یک ساعته دارو به میزان ۱۷/۵۶ % در غلظتmlmg/25/0 دارای سمیت سلولی حدود دو و سه برابر ذرات غیرهدفمند و داروی آزاد بودند و میزان برداشت سلولی آنها نیز بیشتر بود.

نتیجه گیری: نانوذرات هدفمند کیتوزان-رتینوئیک اسید-آلبومین حاوی دوکسوروبیسین اثربخشی بیشتر و اختصاصی تری علیه سلولهای سرطانی HepG2 نسبت به داروی آزاد از خود نشان می دهند.

واژگان کلیدی:نانوذرات کیتوزان/رتینوئیک اسید/آلبومین، دوکسوروبیسین،HepG2، MTT assay

 

مقدمه

کارسینومای هپاتوسلولار (HCC) پنجمین بدخیمی شایع در جهان و سومین علت شایع مرگ در اثر سرطان است. این بیماری همچنین شایعترین بدخیمی اولیه کبد می باشد و اطلاعات نشان می دهند که میزان ابتلا به بیماری در بعضی کشورها مانند کشورهای اروپای مرکزی، آمریکای شمالی و اقیانوسیه به علل نامعلومی همچنین در حال افزایش است (۱و۲) و این در حالی است که مرگ و میر در اثر سایر عوارض مرتبط با سیروز رو به کاهش گذاشته است (۳). میزان بقای ۵ ساله HCC در سراسر جهان کمتر از ۵% است و هر سال در حدود ۰۰۰,۶۰۰ بیمار مبتلا جان خود را از دست می دهند (۴, ۵).

بیمارانی که در مراحل اولیه تشخیص داده می شوند از جراحی و پیوند کبد سود می برند اما بیش از ۸۰% بیماران در مراحل میانی تشخیص داده می شوند (۶-۱۰). حتی پس از اقدامات درمانی فوق میزان عود بالاست (۱۱). مشکل دیگر حساسیت پایین به پرتو درمانی و مقاومت بالا در برابر داروهای ضد سرطان موجود است (۱۲ و ۱۳). علاوه بر این عوارض جانبی این داروها تا حدود زیادی درمان را با محدودیت مواجه ساخته است. از جمله داروهایی که در درمان HCC به کار می روند آنتراسیکلین ها هستند که از میان آن ها می توان به دوکسوروبیسین اشاره کرد. مهمترین عارضه جانبی دوکسوروبیسین، سمیت قلبی آن است که عمدتاً به صورت مزمن و به شکل نارسایی احتقانی قلب بروز می کند (۱۴-۱۷).

با توجه به محدودیت ها و عوارض ذکر شده تهیه شکل دارویی ای که به طور اختصاصی سلولهای مبتلای کبدی را هدف قرار دهد از اهمیت خاصی برخوردار است.از میان روشهای دارورسانی هدفمند در HCC، آنهایی که از طریق شناسایی اجزای سطحی مختص سلولهای مبتلا به HCC عمل می کنند اختصاصی ترند. از این اجزا می توان به VEGFR، آپتامرها و مولکولهای کوچکی مانند گالاکتوز اشاره کرد (۱۸-۲۱).

رتینوئیک اسیدها مشتقات طبیعی و صناعی ویتامین A هستند که سبب مهار تکثیر و القای تمایز در سلولهای سرطانی می گردند (۲۲-۲۷). بررسی های انجام گرفته از طریقRT-PCR و وسترن بلات که به منظور ارزیابی بیان mRNA های رسپتور رتینوئیک اسید در کبد مبتلا به HCC و نیز کبد سالم بوده مشخص نموده که میزان mRNA و نیز پروتئین رسپتور رتینوئیک اسید آلفا به میزان قابل توجهی نسبت به کبد سالم، بالاتر بوده است.این میزان برای رسپتورهای نوع بتا و گاما به مراتب نسبت به نوع آلفا کمتر بوده است. همچنین مشاهده شده که رشد رده سلولی HCC که در آن بیان رسپتور نوع آلفا افزایش پیدا کرده بود قویاً توسط درمان با رتینوئیدها مهار می گردد. نتایج مذکور مشخص می نماید که رسپتور رتینوئیک اسید آلفا در HCC، گیرنده غالب است(۲۸).

نانوذرات با ساختار مجموعه های پلی الکترولیتی که از طریق واکنش بین پلی یونهای با بار مخالف تهیه می شوند توجه زیادی را به عنوان سیستمهای دارو رسانی به خود جلب کرده اند. مشاهده شده که کیتوزان قادر است چنین نانوذراتی را با پلی آنیونهای مختلفی از جمله هیالورونیک اسید، آلژینات، CMC، هپارین، کاراژینان، کندروئتین سولفات، DNA و …. تشکیل دهد. نانوذرات مذکور جهت رساندن داروهایی از جمله ۵-FU، سیس پلاتین و دوکسوروبیسین به کار رفته اند. به عنوان مثال سایتوتوکسی سیته نانوذرات کیتوزان/پلی (آکریلیک اسید) که با دوکسوروبیسین بارگیری شده بود، بر روی رده سلولی HepG2 با میزان مشاهده شده برای داروی آزاد قابل مقایسه بود (۲۹).

هدف از مطالعه حاضر، تهیه دوکسوروبیسین بار شده درنانو ذرات هدفمند کیتوزان/رتینوئیک اسید/آلبومین (CRA) و بررسی  تأثیر آن بر روی سلول های سرطانی کبد در مقایسه با دکسوروبیسین آزاد به منظور ارائه یک روش دارورسانی هدفمند بوده است.

 

روش ها

تهیه کونژوگه کیتوزان-رتینوئیک اسید: جهت تهیه این کونژوگه ۱۲۰ میلی گرم رتینوئیک اسید با N-هیدروکسی سوکسینیمید ((NHS و دی سیکلوهگزیل کربودی ایمید (DCC) هرکدام به میزان ۵/۱ برابر مولی رتینوئیک اسید در ۲۰ میلی لیتر دی متیل سولفوکساید (DMSO) خشک حل شده تحت اتمسفر نیتروژن در تاریکی به مدت ۲۴ ساعت در دمای اتاق به هم زده شد. پس از ۲۴ ساعت محصول جانبی واکنش یعنی دی سیکلو هگزیل اوره با فیلتر جدا گردید. سپس این محلول به محلول g 2 کیتوزان در ۲۰ میلی لیتر بافر استات M 1/0 (7/4 pH) به صورت قطره قطره و در حال هم خوردن اضافه شده و اجازه داده شد مخلوط فوق به مدت ۲۴ ساعت در تاریکی و در دمای اتاق به هم بخورد. پس از اتمام واکنش، pH توسط محلول رقیق به ۹ رسانده شد. در مرحله بعد محصول واکنش دو روز در مقابل بافر فسفات (۴/۷ pH) و دو روز در برابر آب دیونیزه درون یک غشای دیالیز با Da 2000 Cut off دیالیز شده و در انتها توسط دستگاه فریز درایر لیوفیلیزه شد.

تهیه نانوذرات حاوی دوکسوروبیسین:جهت تهیه نانوذرات مذکور ابتدا کونژوگه کیتوزان رتینوئیک اسید در مخلوط آب و اسید استیک حل گردید.pH مخلوط روی ۴/۲ تنظیم شد. دیسپرشن  حاصل به کمک پروب سونیکاتور سونیکه گردید و دوکسوروبیسین به ظرف فوق اضافه شد.سپس محلول آلبومین به صورت قطره قطره در حین هم خوردن ظرف حاوی دارو با ۶۰۰ دور در دقیقه در دمای اتاق به آن اضافه گردید. جهت تهیه بلانک تمامی مراحل مذکور منهای افزودن دارو تکرار شد. جهت تهیه نانوذرات بدون رتینوئیک اسید، به جای کونژوگه کیتوزان/ رتینوئیک اسید از مقدار مساوی کیتوزان استفاده شده است.

برچسبها
محصولات مرتبط

دیدگاهی بنویسید.

0